Monday, May 29, 2017

கொள்ளையடிப்பது எப்படி?







*




The Hindu – 27.5.17 – THE SASIKALA WEB என்ற தலைப்பில் ஒரு பக்கக் கட்டுரை ஒன்று எழுதியுள்ளது. எனக்கு அத வாசிச்சா ஒண்ணும் புரியலை. காசு மட்டும் காட்டுத் தனமா மக்கள் அள்ளிக் கட்டியிருக்காங்கன்னு தெரியுது. அம்மாடி… சும்மா அசத்துறாங்க. ரெண்டு பொம்பிளைகளும் இம்புட்டு சம்பாரிச்சி என்ன பண்ணாங்கன்னு யோசிச்சா …. ரொம்ப பிலசாபிக்கலா மனசு என்னென்னமோ சொல்லுது.  ரெண்டும் கொள்ளையடிச்சிருக்காங்கன்னு பெரிய கோர்ட் சொல்லி ஊத்தி மூடி விட்டது. அதில ஒண்ணு எப்படியோ செத்துப் போச்சு; இன்னொண்ணு கம்பி எண்ணிக்கிட்டு இருக்கு. அதுக்கு இன்னமும் கனவுகள் முடியலைன்னு நினைக்கிறேன். அடுத்து வந்து இன்னும் அள்ளி முடிக்கணும்னு இருக்கும் போல் தான் தெரிகிறது. அம்மாடி ………. என்ன ஆசை காசு மேலே!

இந்து தினசரி சொல்றதக் கேட்டா ஆட்சி நடத்துனதே இந்த மாதிரி காசு அள்றதுக்குன்னு தான் தெரியுது. எத்தனை எத்தனை டெக்னிக். எப்படி எப்படியெல்லாம் ஏமாத்து. முகவரி கொடுத்திருக்காங்க … அங்க போனா ஆளும் கிடையாது… அட்ரஸும் கிடையாது. ஊர்ல இருக்கிற அரசின் துறைகளை எப்படியெல்லாம் ஏமாத்தலாமோ அப்படியெல்லாம் ஏமாத்தியிருக்காங்க. சூப்பர் லேடிஸ். மெடல் தட்டிக் கொடுக்கணும். ஆனா சசிகலாவுக்குத்தான் பெரிய மெடல் தட்டிப் போடணும். (இனிமேல் பெரிய சூப்பர்னா (பெ.சூ) அது சசிகாலா; சின்ன சூப்பருன்னு (சி.சூ)  சொன்னா செத்துப் போன குற்றவாளின்னு வச்சுக்குவோம். சுறுக்கமா சொல்லலாம்ல.)

ஒரே ஒரு கேஸ் நல்லா எனக்குப் புரிஞ்சது. ஜாஸ் தியேட்டர். பீனிக்ஸ் மாலில் உள்ள இந்த தியேட்டர்களை கங்கை அமரன் கையை முறுக்கி அவர் வீட்டைப் பிடுங்கியது போல் … Jass bought Luxe from Sathyam cinemas in 2015, AMID RUMOURS OF A FORCED SALE BY THE OWNER. அதாவது கையை முறுக்கி வாங்கியதை ஆங்கிலத்தில் அப்படி இந்துவில் சொல்லியுள்ளது. இதற்கு the ubiquitous (எங்கும் எப்போதும் இருக்கும் …. நல்ல வார்த்தை பயன்படுத்தி விட்டார்கள்!!) two sons-in-law are directors of Jazz, while Ilavarasi’s 20 year old son Vivek Jeyaraman is the managing director.

அடுத்து என்ன நடந்தது? 

டிசம்பர் 21.2011ல் போயஸ் கார்டனிலிருந்து சின்ன சூப்பரு (சி.சூ) பெரிய சூப்பரை(பெ.சூ) வெளிய அனுப்பிச்சிருது. (ச்ச்சும்மா ஒரு சோஷோ!!) அப்புறம் 100 நாள் கழிச்சி பெ.சூ. லெட்டர் கொடுத்துட்டு உள்ள வருது. பெ.சூ. வெளியே போயிருந்த போது ஜாஸ் தியேட்டர்களுக்கு பொன்குன்றன்,சோ இருவரும் டைரடக்கர்களாக இருக்கிறார்கள். பெ.சூ. உள்ள வந்ததும் பெ.சூவின் ஆட்கள் – சிவகுமார் & கார்த்திகேயன் கலிய பெருமாள் இருவரும் டைரடக்கர்களாக ஆகி விடுகிறார்கள். என்னே பெ.சூ.வின் மந்திர லாகவம்! இது நடப்பது 2012ல். 

ஆனால் 2015க்குள் என்ன நடந்து விடுகிறது தெரியுமா? 4100 ஷேர் ஜாஸ் தியேட்டருக்கு வைத்திருந்த பெ.சூ. 42 லட்சம் ஷேர் வாங்கிருது. தியேட்டரும் பெ.சூவின் கைக்கு வந்து விடுகிறது. 


இதுல தண்ணிக் கம்பெனி நடத்திக்கிட்டு அதுனாலேயே காவல்துறையை விட்டு நம்ம பொம்பிளைகளை ரோட்ல அடிச்சி துறத்துராங்க. கடை நடந்தா தானே விற்பனை… காசு … கொள்ளை எல்லாம் அடிக்கலாம். நாமளும் அவங்கள அடிச்சி அனுப்பாம வேடிக்கைப் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கோம்.


எனக்குப் புரிந்த கொஞ்சூண்டு விஷயத்திலேயே இத்தனை குழப்படி பண்ணி தங்கள் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவியுள்ளார்கள். எனக்கு ஒரு சந்தேகம். எனக்கும் நல்ல வயசும் ஆகிடிச்சி. படிச்சதும் அந்தக் காலத்தில பள்ளிப் படிப்பு முடிச்சி அஞ்சாறு வருஷம் படிச்சிருக்கேன். பெரிய படிப்பு தானே! ஆனே எனக்கே இந்தக் காசுகளை வச்சி இவங்க பண்ற ஜூஜா வேலையில் பாதிதான் புரிது. ஆனால் பள்ளிக்கு மழைக்கு மட்டும் ஒதுங்கின பெ.சூ.வுக்கு எப்படி இம்புட்டு விஷயம் தெரியுது. என்னமெல்லாம் பண்ணுது. இது எப்படி? 

எல்லோரும் சொல்றாங்க. காசு மட்டும் வர்ரதுக்கு வழி பண்ணிட்டா இந்த ஆடிட்டர்கள் எல்லாரும் அதுக்கு மேல என்னென்ன பண்ணணும்னு சொல்லிக் கொடுத்திருவாங்க அப்டின்னு சொல்றாங்க. உண்மைங்களா அது?கோடிக்கணக்கில வர்ர பணத்தை எப்படி எப்படி முதலீடு ஆக்கணும்; எதை மறைக்கணும்; எதை காமிக்கணும்னு அந்த ஆடிட்டர்கள் சொல்லித் தந்திருவாங்களாமே. அப்படியா?

அப்படியே இருந்தாலும் ஒரு சந்தேகம். நாலு காசு கொடுத்திட்டா இந்த ஆடிட்டர்கள் கள்ள வழி எல்லாம் சொல்லித் தந்திருவாங்கன்னா … அவங்க படிக்கிறதே இந்த மாதிரி அட்டூழியத்தை அடுத்தவங்களுக்கு சொல்லித் தர்ரதுக்குத்தானா? என்ன படிப்பு அதுங்க?  ஆடிட்டர் படிப்பு மட்டுமல்ல … வேறு சில படிப்புகளும் இருக்கு. அதிலேயும் இப்படி குத்தம் பண்றவங்களைத் தப்பிக்க வைக்க காசு வாங்கிட்டு வேலை செய்றாங்க. அதுவும் ஒரு பெரிய படிப்பு. 

நல்லத தடுக்கிறதுக்கே படிப்பாங்க போலும். நல்லா இருங்க’ய்யா!

என்னமோ போங்க … நம்ம படிப்பும் நம்ம வாழ்க்கை முறைகளும்.

கடைசியா பெ.சூ. பத்தியும் சி.சூ. பத்தியும் ஒண்ணு ரெண்டு சொல்லணும். கடைசி பத்து வருஷமா சி.சூ. நான் கொள்ளை அடிச்சிக்கிறேன்; நீயும் அடிச்சிக்கோ; அதில ஒழுங்கா வர்ர ஷேரை கொடுத்திருன்னு சொல்லியே கால்ல விழுகிற ஆளுககிட்ட சொல்லிக் கொடுத்திருக்கும் போலும். எல்லாரும் அத அப்படியே பிடிச்சிக்கிட்டு எங்கேயோ எல்லோரும் மேல .. மேல … அதுக்கும் மேல போய்ட்டாங்க. நல்ல மனுசி. 

தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு அரசியல்வியாதிகள் அப்டின்னா யாருன்னு சொல்லிக் கொடுத்தாச்சு. நாமளும் ஊர்ப் பயல்கள் கொள்ளை கொள்ளையா அடிச்சாலும் “சரி .. விடுங்க … அரசியல்வியாதிகள்னா அப்படித்தான்” என்று நமக்கு நாமே பட்டை நாமம் போடப் பழகிக்கிட்டோம். நல்ல மக்கள்.

பெ.சூ. இம்புட்டு கொள்ளை அடிச்சாலும் கொஞ்சம் கூட கூச்சம் இல்லாம தலையை நிமித்திக்கிட்டு ஒரு பெரிய ஸ்டண்ட் எல்லாம் போட்டுச்சு; இன்னும் போட்டுக்கிட்டு இருக்கு. அந்த ஆள் தினகரனும் அப்படித்தான். அவங்க மனசில எப்படி கூச்சம் இல்லாம போய்டுதுன்னு தெரியலை. தொப்பியையும் வச்சிக்கிட்டு நம்மட்ட ஓட்டு கேக்க அதுகளுக்கெல்லாம் எப்படித்தான் மனசு வருதோன்னு தெரியலை. சூடு, சொரணை எல்லாம் நம்மள மாதிரி இ.வானாக்களுக்கு மட்டும் தானா?

அட… அவங்க தான் ஓட்டு கேட்க வந்தா நாமும் ஓட்டு போட்டுர்ரமே… நம்மள மாதிரி உணர்ச்சியில்லா முட்டாமக்களுக்கு ஏத்த மாதிரிதானே வர்ரவங்களும் வருவாங்க. என்னமோ போங்க! 

கடைசி 10 வருஷத்தில் தமிழ்நாட்டு மக்கள் பண்ணின தப்புக்கு இன்னும் எத்தனை வருஷத்துக்குக் கவலைப் படவோ தெரியவில்லை.








*




ஆர்.எஸ்.எஸ். மூலம் ‘உத்தம சந்ததி’ உருவாக்குவோம். ஜெய் பாரத்!







*

ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு … புத்தகங்கள் வாசிப்பது மிக முக்கியமாக இருந்த போது வாசித்த ஒரு கதை. ஹிட்லருக்கு ஒரு டூப்ளிகேட் தயாரிக்க பல சிறு பையன்களைத் தேர்ந்தெடுத்து ஹிட்லருக்கு சிறு வ்யத்இல் இருந்த சூழலைக் கொடுத்து ……. ஹிட்லரின் ரத்தத்தை எடுத்து அதை ஜுராசிக் பார்க் கதை போல் அதை வைத்து இன்னொரு ஹிட்லரைக் கொண்டு வரலாமாவென யோசித்து …. இப்படி சில கதைகள் வாசித்த நினைவு.

அதெல்லாம் கதை தானே என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது நேற்று ஆங்கில வலைப்பூ ஒன்றில், Ram Puniyan என்ற சமூக ஆர்வலர் எழுதிய பதிவு ஒன்றை வாசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்த போது அதிர்ந்து போனேன். 

அவர் எழுதிய கட்டுரையில் எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்த பகுதிகளை மட்டும் தமிழில் மொழிபெயர்த்து அளித்துள்ளேன். 



மனதை தைரியமாக்கிக் கொண்டு வாசியுங்கள்.



RSS Controlled Garbh Vigyan Sanskar in pursuit for “Master Race”




 ஆர்.எஸ்.எஸ். தத்துவங்கள் பல ஜெர்மனியின் பாசிச முறையினால் முன்னெடுக்கப்பட்டவை. … ஆர்ய உயர்வு அதில் மிக முக்கியமானது. .. நாசிகள் “Lebensborn” (“Spring of Life”) என்றொரு திட்டத்தை முயற்சித்தனர். நார்வேயில் 12,000 குழந்தைகளைத் தத்தெடுத்து, Himmler தலைமையில் இந்த ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. ”தூய ரத்தமுடைய பெண்களின் மூலம் ”சிவந்த, உயரமான குழந்தைகளை உருவாக்கும் திட்டம் அது. ஆய்வாளர்கள் எதிர்பார்த்தது  போன்று குழந்தைகள் உருவாகவில்லை. திட்டம் தோல்வியடைந்தது.


 “நாம் கருப்பு தோல் கொண்டவர்களோடு வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறோம்” என்று தருண் விஜய் போன்றவர்களைச் சொல்ல வைத்த பெரும் தத்துவம் இது.


உயர்ந்த “இனம்” உண்டாக வேண்டும் என்ற கருத்தோடு ஆர்.எஸ்.எஸ். கொள்கையாளர் சொன்ன ‘அழகான’ கருத்து இது:  

நம் முன்னோர்கள் செய்த பல முயற்சிகளைக் காண்போம். நல்ல மனிதர்களை உருவாக்க நம்பூதிரி ப்ராமணர்கள் வடக்கிலிருந்து தெற்கில் கேரளாவில் குடியமர்த்தப்பட்டனர்.  ஒரு விதி செய்தார்கள் – ஒவ்வொரு பெண்ணின் முதல் குழந்தையும் நம்பூதிரி ஒருவர் மூலம் பிறக்க வேண்டும். அதன் பின் அவர்கள் தங்கள் கணவன்மார்களோடு குழ்ந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ளலாம். (RSS journal Organiser, 2nd January 1962)

ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் ஆரோக்கிய பாரத் (சுகாதார அமைப்பு)  என்ற அமைப்பின் கீழ் உள்ள கருப்பை அறிவியல் துறை (Garbh Vigyan Sanskar  - Uterus Science Culture) தங்கள் “ஆய்வுகள்” மூலம் ‘உத்தம சந்ததி’ (Uttam santati - Best Progeny) பெருவதற்கு நம் பண்டைய ஆயுர்வேத அறிவியல் மூலம் பல முயற்சிகள் எடுத்து வருகின்றனர். இத்திட்டத்தின்படி நடப்போர் நிச்சயமாக சிகப்பான, உயரமான (பெற்றோர்கள் எப்படியிருந்தாலும்!! sic!) குழந்தைகளைப் பெற முடியும் என்று தீர்மானமாகச் சொல்கின்றனர்.

இத்திட்டத்தை ஆரம்பித்தவர் இது முதலில் குஜராத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது என்றும், 450 குழந்தைகள் இது போல் பிறப்பிக்கப்பட்டன என்றும், 2020க்குள் இன்னும் பல மாநிலங்களுக்கு இத்திட்டத்தைப் பரப்பப் போவதாகவும் சொல்லியுள்ளார்.

GET READY … SET … GO ………….









*





Sunday, May 28, 2017

மாடுகளுக்கு ஒரு நீதி… மற்றவருக்கு வேறு நீதியா?







*


எல்லாம் நாமக்கல்லில் தான் முதலில் ஆரம்பித்தது. அங்கே தானே கோழிப்பண்ணைகள் அதிகம் இருக்கிறது! அடச் சே….! நான் ஒன்றும் அங்கே இருக்கிற இன்னொரு பண்ணைகளான ‘மார்க்’ பள்ளிகளைப் பற்றி ஒன்றும் பேசவில்லை. நான் பேசுவது நிஜ கோழிகளை நிஜமாக வளர்க்கும் கோழிப்பண்ணைகள் பற்றித்தான். ஊருக்கே .. ஏன் உலகத்துக்கே … மார்க் வாங்கிக் கொடுக்கும் பள்ளிகள் இருக்குமிடத்தில் இந்த கோழிப்பண்ணைகள் இருப்பதாலோ என்னவோ, அந்தப் பண்ணையில் இருக்கும் கோழிகளிடம் அதிக ‘அறிவு’ இருக்குமோ என்னவோ. அவர்களிடமிருந்து தான் முதல் தகவலும், அதனால் முதல் எதிர்ப்பும் வந்து விட்டது.


காலையில் தினசரி எந்தக் கோழி பார்த்ததோ என்னவோ தெரியவில்லை. மாடு, அதிலும் பசு மாடு, பன்றி, ஒட்டகம் இவைகளையெல்லாம் வெட்டக்கூடாது … சாப்பிடக் கூடாதுன்னு நம்ம அரசியல்வியாதிகள் கட்டளைகள் போட்டிருந்தது அந்த தினசரிகளில் முக்கிய செய்திகளாக வெளிவந்திருந்தன. அதைப் பார்த்ததும் கோழிகளுக்கெல்லாம் பயங்கர கோபம். அது என்ன மாடு ஒட்டகம் என்றெல்லாம் தடை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது; ஆனால் ஏன் கோழியையும் கொல்லக்கூடாது; தின்னக்கூடாது என்றும் சட்டம் வரவில்லை என்ற கோபம் அவர்களுக்கு.


தங்களைத் தின்னக் கூடாது என்று சட்டம் வரவில்லையே என்று அவர்கள் கோபப்படவில்லை. அவர்கள் கோபப் பட்டதற்கான உண்மையான காரணத்தைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்களுக்கு, அதாவது கோழிகளுக்கு, என்ன கோபமென்றால் தின்னப்படும் மிருகங்கள் பட்டியலில் கோழிகளுக்கு ஏன் இடம் கொடுக்கவில்லை என்ற ஒரு தன்மானக் கோபம் அது. சாப்பிடக்கூடிய மிருகங்களில் ஏன் எங்களைச் சேர்க்கவில்லை.நாங்களென்ன மாடு, ஒட்டகங்களை விட தரத்தில் தாழ்ந்து போய்விட்டோமா என்றொரு தன்மானக் கோபம் அது.


கோழிகள் எல்லாம் ஒரு கூட்டம் போட்டு இந்தப் பட்டியலில் எங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய இடத்தைக் கொடுங்கள் என்று ஒரு தீர்மானம் போட்டதாகத் தெரிகிறது. அது சரி … அவர்கள் கோரிக்கை நியாயமானதே. அவர்களையும் அந்தப் பட்டியலில் சேர்ப்பது தான் நியாயம் என்பது நமது அரசுக்குத் தெரியாதா என்ன? அவர்களுக்கு எத்தனை விழுக்காடு கொடுப்பது என்பது பற்றி அரசே தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும். ஆனால் பட்டியலில் எங்கள் பெயரும் வரவேண்டும் என்பது தான் கோழிகளின் முதல் கொள்கை முழக்கம். பறிக்கப்பட்ட கிள்ளுக் கீரை போல் நாம் சும்மா இருந்து விடக் கூடாது என்பது அவர்களது திண்மையான எண்ணம்.


கோழிகள் கூட்டத்தில் ஒரு வயதான கோழி மெல்ல தன் கரகரத்தக் குரலில் கேட்டதாம்: ‘நாம் பட்டியலில் இல்லை என்பதற்காகப் போராடலாம் என்கிறீர்கள். ஆனால் நம்மை விட அளவில் பெரிய ஆடுகள் அது போலெல்லாம் குரல் கொடுக்கவில்லையே. அப்படி இருக்கும் போது நாம் குரல் எழுப்புவது சரியா?’ என்று கேட்டிருக்கிறது. பெரும்பான்மைக் கோழிகளுக்கு கோபம் வந்து விட்டது. ‘ஆடுகளைப் பற்றி நமக்குத் தெரியாதா … எல்லாம் கூட்டம் கூட்டமாக ‘மே’ன்னு கத்திக்கிட்டு ஒண்ணுக்குப் பின்னால் ஒண்ணு என்று போகும் ஆட்டுக் கூட்டம் அது. அவர்கள் யாரும் யோசிக்கவில்லை என்றால் அதற்காக நாமும் யோசிக்காமல் இருக்கவேண்டுமா என்று உரத்துச் சொல்லி போர்க்குரல் எழுப்பியுள்ளன. வயதான அந்தக் கோழி ‘கப் சிப் காராவடை’ என்று அடங்கி விட்டதாம்.


இன்னொரு கோழிக்கும் ஒரு சின்ன சந்தேகம். நம்ம வியாதிகள், அதாவது அரசியல்வியாதிகள் உயிர்க்கொலை வேண்டாம் என்பதற்காக இந்தத் தடைகளைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். சரி … இருக்கட்டும். ஆனால் அது காய்கறியோ, கீரையோ, பழங்களோ அதுகளைப் பறித்து, அவித்து தின்பது மட்டும் சரியா என்றொரு கேள்வி அதற்கு. அட பழங்கள், காய்கள் என்று பறித்துத் தின்றால் தாய்ச் செடி இன்னும் உயிரோடு இருந்து தன் ஆயுளைத் தொடரும். ஒரு கீரையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அடியோடு பெயர்த்து, அதாவது ஓரு உயிருள்ள செடியை அப்படியே ‘கொன்று’ தின்பது மட்டும் எப்படி சரியாகும் என்று ஒரு விவாதத்தைத் தொடங்கி வைத்துள்ளது.


உயிர்க்கொலை வேண்டாம் என்றால் எல்லா உயிரையும் ஒரே மாதிரி நினைத்து முடிவெடுக்க வேண்டும் அல்லவா? மாடு, ஒட்டகம் என்று ஓரங்கட்டி ஆடு, கோழி இவைகளை ஒதுக்கி வைத்தாகி விட்டது. இன்னொரு பக்கம் செடிகளைக் கொல்வது பாவமே இல்லை என்பது தர்க்க ரீதியில் சரியில்லையே என்று அந்தக் கோழி கேட்டது.


அந்தக் கோழியின் கேள்விக்குப் பதில் எனக்குத் தெரியவில்லை. 

உங்களுக்கு தெரியுமா?

Wednesday, May 17, 2017

புலம்பல் … 1 இனி சீரியல் மட்டுமே பார்ப்பது





*



இனி சீரியல் மட்டும் பார்ப்பது என்று கடந்த சில நாட்களில் ஒரு முடிவுக்கு வந்துள்ளேன். அதுவும் நேற்று நடந்தது என்னை இந்த முடிவெடுக்கக் கட்டாயப் படுத்தியது.

சீரியல் பார்ப்பது நம்மை இயக்குனர்கள் கேலி செய்வது போல் தோன்றியது. உதாரணமாக ஒரு கதாநாயகி மடிக்கணினி ஒன்றை அழுக்காகி விட்டது என்று சோப்பு போட்டுக் கழுவி கொடியில் காயப் போடுவதைக் கண்டதும் எனக்கு அழுகையே வந்து விட்டது. படிக்காத பெண் என்பதை இயக்குனர் என்ன அழகாக சிம்பாலிக்காகக் காட்டி விட்டார் என்ற பெருமிதத்தில் வந்த கண்ணீர். அடுத்ததாக மூச்சுக்கு முன்னூறு தடவை இந்த சாமி பக்தி வேறு வந்து மனசை உலுக்கி விடுகிறது. அதிலும் அடுத்தவனைக் கொல்லப் போகிறவனு(ளு)ம் விஷப்பாட்டிலை சாமி படத்து முன்னால வச்சி சாமி கும்பிட்டு, ‘சாமி… இந்த விஷம் நல்லா வேலை செய்யணும்’ என்று வேண்டிக்கொண்டு நிற்பதைப் பார்த்ததும் அப்டியே உடம்பெல்லாம் வேர்த்தும் கடைசியில கண்ணும் வேர்த்திருச்சி.

இதெல்லாம் பார்த்ததும் இனி சீரியல் பார்க்க வேண்டாம் அப்டின்னு (முழுசா அப்படியே இல்லை … ரெண்டு சீரியல் மட்டும் பார்க்கலாம்னு ..) முடிவெடுத்து. ப்ரைம் டைம்ல வர்ர 8 -9 மணியில் செய்திச் சேனல்களில் வரும் அரசியல் விவாதங்களைப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்து அவைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அதுவும் சீரியல் மாதிரி ஆகிப் போச்சு. நாலஞ்சு முகங்கள் .. அந்த அசட்டு முகங்களே எப்போதும் திரும்பத் திரும்ப வந்து கொண்டிருக்க ஆரம்பித்தார்கள். பேச்சாற்றலும் இல்லை .. பேசுவதில் பொருளுமில்லை. ஆனாலும் அந்த மஹானுபவர்களே திரும்பத் திரும்ப வந்து அழுகிறார்கள் … I mean …. பேசுகிறார்கள்.

எல்லா அரசியல்வியாதிகளும் மக்களுக்குச் சேவை செய்ய அரசியலில் இருப்பதாகச் சொல்வதைப் பார்க்கும் போது விஷத்தை சாமி முன்னால் வச்சி கும்புடுற ஆளை விட மிக மோசமாக அது தெரிந்தது. அட … நெறியாளர்களோ.. அல்லது இப்போது சாமான்யர் என்ற தலைப்பில் சிலரைக் கொண்டு வந்து உட்கார வைக்கிறார்களே அவர்களாவது இந்த அரசியல்வியாதிகளை நறுக்குன்னு நாலு கேக்குறாங்களா? மண்வெட்டியை மண்வெட்டின்னு சொல்லக்கூடாதா… அதாவது … calling a spade a spade அப்டின்னு சொல்லுவாங்களே அது மாதிரி சொல்லக் கூடாதா?

அந்தக் காலத்தில மாணவர்களிடம் சொல்வதுண்டு. பணம் சம்பாதிக்க அதுவும் சீசீசீக்கிரமாகச் சம்பாதிக்க ரெண்டு வழி இருக்கு. ஒண்ணு ஏதாவது ஒரு அரசியில்வியாதியாக வேண்டும். இல்லாவிட்டால் ஏதாவது ஒரு சாமி பெயரைச் சொல்லிச் சம்பாதிக்கணும். இரண்டாவதில் அடி தடி … சிறுதாவூர், கூவத்தூர் என்று எதுவும் இல்லை என்பதால் முதல் வழியை விட இரண்டாம் வழி சிறந்தது. நான் சொன்னது சரி என்பதை வரலாறு நிரூபித்து விட்டது. (ஆனால் அதெல்லாம் கேடு கெட்ட வழிகள் என்றும் கடைசியில் சொல்வதுண்டு.)

ஆக, விவாதங்களுக்கு வந்து  எங்கள் கட்சி சரி, மக்களுக்குச் சேவை செய்யவே இந்தப் பிறப்பெடுத்தோம் என்று சொல்ற ஆளுங்க மூஞ்சுக்கு முன்னால் … ‘அட ..போங்கடா… அரசியல் முதல் போடாத ஒரு வியாபாரம்; அதப் பண்ற ஆளுங்களுக்கு எதுக்கு இத்தனைப் பேச்சு’ என்று சொல்லணும்னு இருக்கிற ஆசை நடைபெறவே நடைபெறாதா?
நேற்று (16.5.17) சிதம்பரம் அவரு பிள்ளை எல்லார் மேலேயும் சி.பி.ஐ. விசாரணை. (இந்த ஆளு மேல ஒரு காலத்தில எனக்கு ரொம்ப நல்ல நினைப்பு இருந்தது. அட … போங்க சார் .. ஒரு கெட்ட பழமொழி நினைவுக்கு வருது … கழுதை விட்டையில் முன்னதா இருந்தா என்ன; பின்னதா இருந்தா என்ன??!! எல்லா இழவும் ஒண்ணு தான்.) உடனே காங்கிரஸ்காரங்க ‘ஆஹா… இது அரசியல் சதி’ அப்டின்னு குதிக்கிறாங்க. அவங்க திமுககாரங்க கையை முறுக்கியது அவங்களுக்கு மறந்து போச்சு. அப்போ அதிமுக மந்திரிகள் மேலும் சி.பி.ஐ. விசாரணை என்றதும், அம்மா கட்சி, புரட்சித் தலைவி அம்மா கட்சியைப் பார்த்து ஏன் ஓ.பி.எஸ். மேல விசாரணை போடலைன்னு ஒரு கேள்வி. உடனே பாஜககாரர் ’நாங்கல்லாம் கஞ்சாவை நாங்களே போட்டுட்டு அவங்க மேல் கேஸ் போடுற அதிமுககாரங்க மாதிரி இல்லை அப்டிங்கிறார். எந்த கேசையும் போட்டுக்கோ.. ஆனா எங்க பதவியை மட்டும் பிடுங்காதீங்கன்னு சொல்ற திமுக மாதிரி நாங்க இல்லைங்கிறாங்க இன்னொருத்தர்.


எல்லாமே காசு மட்டும் தான். அதுவும் ஜெயிலுக்குப் போகாம எமனிடம் சரணடைந்த அந்த பொம்பிளைக் கட்சியை இப்போது பார்க்கும் போது அது நல்லாவே ஆட்களை வளர்த்து விட்டுப் போய் சேர்ந்திருச்சின்னு தான் நினைப்பு வருது.

அம்மாடி …… எப்படி கோடி கோடியா திருடிட்டு, வெள்ளைச் சட்டை போட்டுக்கிட்டு, சட்டைப் பையில ஒரு படத்தை வச்சிக்கிட்டு எல்லோரும் அலையிறாங்க.

மனசுக்கு ரொம்பக் கஷ்டமாயிருக்கு …………

அதுனால இனிமே தொலைபேசியில் சீரியல் மட்டும் பார்ப்பது என்று முடிவு செய்து விட்டேன். 

நாலு நல்ல சீரியல் சொல்லுங்க.






 *

Monday, May 01, 2017

மதங்களும் ... சில விவாதங்களும் - முகநூலில் வந்த ஓர் ஆய்வு


*

RAMESH  KUMAR





*

தருமி அவர்கள் எழுதிய, “மதங்களும், சில விவாதங்களும் “ படித்தேன். மதம்/ இறைவன் என்ற கோட்பாட்டினை நோக்கி கேள்வியை முன்னிறுத்த கூடிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. பிறப்பால் கிருத்துவராக இருந்தாலும், மத கோட்பாடுகளின் மீது ஏற்பட்ட சாதாரண கேள்விகளால், பல்வேறு படிநிலைகளை கடந்து… இன்று நாத்திகராக மாறி விட்டார்.

சுமார் 15 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக, தன்னுடைய மனதில் கேள்விகளுக்கு விடை தேடிய பயணத்தின் வடிகாலாகவே, இந்நூலை வடித்திருக்கிறார். ” தான் எப்படி?? “ மதத்திலிருந்து வெளியே வந்தேன் எனபதை, முதல் பகுதியில் விளக்கம் அளித்துள்ளார். மற்றவர்களின் சில கட்டுரைகளை, இரண்டாவது பகுதியில் இணைந்துள்ளார் .மூன்றாவது பாகத்தில், இந்து, கிருத்துவம் மற்றும் மூஸ்ஸிம் மதங்கள் நோக்கிய கேள்வி கணைகளை முன்னெடுக்கிறார்.

இது முற்று பெற்ற நூலாக தெரியவில்லையென்றாலும், மதம் குறித்த மாற்று தேடலில்… நல்ல நூலாகவே காண்கிறேன்.


மறுவாசிப்பு செய்யப்பட வேண்டிய புத்தகம்!!


-----------------------------------------------------------------------------


எனக்கும்…. இந்து மதம் குறித்த நிறைய கேள்விகள், நித்தம் பாடாய் படுத்துகின்றன. தருமி அவர்களின் புரிதலும், என்னுடைய மனவோட்டத்திற்கு ஒத்திருப்பதாகவே எண்ணுகிறேன். என்னுடைய தேடுதலுக்கு இந்து, கிருத்துவம் மற்றும் மூஸ்ஸிம், பெளத்தம், சமண மதம் மற்றும் நாத்திகம் குறித்த புத்தகங்கள் ஏதேனும் இருப்பின் தெரியப்படுத்துங்கள்!!!





 *

Friday, April 28, 2017

905. சினிமாவுக்குப் போன சின்னப் பையன்





*

'திண்ணையில உட்காரச் சொன்னா கெடக்கி இரண்டு ஆடு கேட்பானாம்' அப்டின்னு ஒரு பழமொழி உண்டு அல்லவா? நம்ம கேசும் அதே தான். இதுவரைக்கு வாழ்க்கையில் கிடைக்காத ஒரு வசதியான அறை. ஏற்கெனவே சொன்னது போல் இது வரை பார்க்காத மேசை, நாற்காலி வசதி, தலைக்குமேல் சுற்றும் விசிறி … இப்படி எல்லா வசதியும் கிடைத்தது.இத்தனை வசதிக்கு நல்லா படிக்கிற ஒரு நல்ல பையனுக்குக் கிடச்சிருந்தா .. .. படிப்பில பின்னியிருந்திருப்பான்.

நான் இந்த அறைக்கு வந்த பின் என் சீனியர் ஒருவரும் வந்து சேர்ந்து கொண்டார். அவர் ரொம்ப நல்லவரு. அதிகம் பேசமாட்டார். அவர் வீட்டில் ஐந்து பிள்ளைகளாம். இவர் தான் மூத்தவர். இவர் மட்டும் படிப்பில் மட்டம். மற்ற பிள்ளைகள் எல்லோரும் மகா சுட்டிகளாம். வீட்டில் இதனால் இவருக்கு ‘திகுடு ..முகுடா’ நிறைய கிடைக்கும் போலும். ஆகவே இப்படியாவது படிப்போம் என்று சாமியாரிடம் கேட்டு சேர்ந்து கொண்டார்.

எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறை அந்த காம்பஸின் கடைசியில், மேற்கு மூலையில் இருந்தது. அதை ஒட்டி காம்பவுண்டு சுவர். எங்கள் ‘முன்னோர்கள்’ எங்களுக்கு வைத்து விட்டுப் போயிருந்த இன்னொரு வசதி என்னவென்றால், எங்கள் அறையை ஒட்டிய காம்பவுண்ட் சுவற்றில் ஏறிக் குதிப்பதற்குரியவாறு அங்கங்கே செங்கல்கள் பெயர்ந்திருக்கும். நாங்கள் அந்த காம்பஸுக்குள் வருவதற்கு இதுவே சுலப வழி எங்களுக்கு. ஒரு டீ குடிக்கணுமா, ஒரு ‘இழுப்பு’ இழுக்கணுமா, சும்மா ஒரு ஜம்ப்; அவ்வளவுதான். எங்களுக்குத்தான் அத்தனை சுலபம். எல்லாருக்கும் அப்படியெல்லாம் முடியாது. எங்கெங்கே செங்கல்லில் ஓட்டை, இன்னும் பல விஷயம் அதில…லேசுப்பட்ட டெக்னிக் இல்ல.

இப்படியெல்லாம் ஏறிக் குதித்து, டீ & தம் அடித்து அதோடு சேர்த்து ஏதோ போனா போகுதுன்னு, அப்பப்போ கொஞ்சம் படிக்கவும் செய்வேன். இதுக்கும் மேலே இன்னொரு சோதனையும் சேர்ந்து கொண்டது. பள்ளிப்படிப்பு முடியும் வரை வீட்டுக்குத் தெரியாமல் கள்ளத் தனமாக சினிமா ஏதும் பார்த்த்தில்லை. கல்லூரி வந்த பிறகும் இதே மாதிரி ‘நல்ல பிள்ளை’யாகத்தானிருந்தேன். வீட்டிலும் ‘படிக்கப்’ போனாலும் இரவு 9 மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்து விட வேண்டுமென்ற கண்டிப்பு உண்டு. சினிமாவிற்குப் போக வேண்டுமெனில் வீட்டிலிருந்து 6 மணிக்கு முன்பே புறப்படணும் … படம் முடிந்து வீட்டுக்கு எவ்வளவு வேகமாக சைக்கிளில் வந்தாலும் ஒன்பதரையைத் தாண்டி விடும்.

இந்தப் பிரச்சனையை நண்பன் ஒருவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது அவனுக்கு ஒரு ‘ஞானோதயம்’! ஆங்கில சினிமாவின் நல்லதும் கெட்டதும் அப்டின்னு ஒரு பிரசங்கம் கொடுத்தான். அப்போதெல்லாம் ஆங்கிலப்படம் என்றால் ரீகல் தியேட்டர் மட்டும் தான். நியூஸ் போட்டு 7 அல்லது ஏழே கால் மணிக்குப் பிறகு தான் மெயின் படம் ஆரம்பிக்கும். எப்படியும் எட்டேமுக்காலுக்குள் படம் முடிந்து விடும். என் வீட்டுக்கும் தியேட்டருக்கும் அந்தக் காலத்தில் 10 நிமிஷத்தில் விரட்டிப் போய்ச் சேர்ந்து விடலாம். இப்படி ஒரு ஐடியா கொடுத்தான். எனக்கு ஒரு பெரிய சந்தேகம். ஒன்றிரண்டு ஆங்கிலப் படம் பார்த்த போது வர்ர ஆளுக மூஞ்சியெல்லாம் ஒரே மாதிரியாகவே தெரியும். ஆக, போன சீன்ல செத்துட்டான்னு நினச்சவன் அடுத்த சீன்ல தலையைக் காட்டுவான். இந்தக் குழப்பம் வேற இருந்தது. அதெல்லாம் பார்க்க சரியாகி விடும் என்றான் நண்பன்.

அதோடு நிற்காமல் ஒரு படம் இப்போ ஓடுது. கட்டாயம் பார்த்து விடு என்றான். நானும் முதன் முதல்ல ஒரு ஆங்கிலப் படம் வீட்டுக்குத் தெரியாமல் ரீகல் தியேட்டருக்குப் போனேன். இந்த தியேட்டரில் அந்தக் காலத்தில் படம் பார்ப்பதே ஒரு பெரிய experience. நிறைய ஆச்சரியங்கள் அங்கிருக்கும். அதைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ள இங்கே கொஞ்சம் போய்ப் பாருங்களேன்.  Rank Organization… Norman Wisdom நடித்த On The Beat  என்ற படம் தான் வீட்டுக்குத் தெரியாமல் நான் பார்த்த முதல் ஆங்கிலப்படம்.




பார்த்த்துமே ‘பச்சக்’குன்னு படம் பிடிச்சிப் போச்சு … என்னா காமெடி .. நாகேஷ் காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில் தன் மேசையில் இன்னொரு பெரிய ஹாலிவுட் காமெடி நடிகரான Jerry Lewis பட்த்தை மட்டும் தான் வைத்திருப்பார். ஆனால் அவரின் நடிப்பில் Norman Wisdom சாயல் நிறையவே இருக்கும். A stitch in time என்று நினைக்கிறேன். Norman Wisdom நர்ஸாக நடித்திருப்பார். நாகேஷின் நீர்க்குமிழி படம் என்றும் நினைக்கிறேன். ஏறத்தாழ அதே கதை… ஒரு சிறு குழந்தையோடு – குட்டி பத்மினி? ரொம்ப ஒற்றுமையாக இருக்கும். 

அடேயப்பா … On The Beat ஆங்கிலப் படம் பார்த்ததே முதல் பெரிய வெற்றி. நல்ல ஆரம்பம். படம் பிடித்துப் போய் அப்பாவுடன் அடுத்த நாள் மதிய சாப்பாடு சாப்பிடும் போது ஒரு நல்ல சீன் நினைவுக்கு வந்து நான் சிரிக்க … அப்பா என்ன என்று கேட்டதும் எதையோ ஒரு பொய் சொல்லிச் சமாளித்ததும் நினைவுக்கு வருகிறது. முதல் வெற்றிக்குப் பிறகு அடிக்கடி ரீகல் போவது பழக்கமாகி விட்டது.

இப்போது தமிழ்ப்படம் ஓடுவது போல் அப்போது ஆங்கிலப்படங்கள் ஓடின. அதாவது இப்போதெல்லாம் தமிழ்ப்படங்கள் வெள்ளிக்கிழமை வெளிவரும். அடுத்த திங்கட்கிழமை அதே படம் ஓடுமா என்பது நிச்சயமில்லை. இது மாதிரி அந்தக் காலத்தில் வெள்ளி வரும் ஆங்கிலப் படம் ஒரு வாரப் படமாக இருக்கலாம். அல்லது இரு நாட்களுக்கோ மூன்று நாட்களுக்கோ ஓடும். ஒரு வாரத்திற்கு மேல் ஆங்கிலப்படம் ஓடுவது கிடையாது. ஆக வாரத்தில் எப்படியும் ஒரு படமாவது பார்த்திடலாம்.

 கல்லூரி வாழ்க்கையில் ஆங்கிலப்படம் பார்ப்பது மாமூல் விஷயமாகிப் போனது. காமெடி பட்த்தில் ஆரம்பமாகி, war படம் அது இதுன்னு வளர்ந்து போச்சு.

படிப்பு ஒரு ஓரமா ஒதுங்கி நடந்து வந்தது.




*

Thursday, April 27, 2017

ஒரு பிரலாபத் தொடர்






*



 வயதாகி விட்டதில் ஒரு லாபம்.

உலகத்தில் பல கஷ்டங்கள்; அடுத்த யுத்தமே தண்ணீருக்காக என்கிறார்கள்; நாட்டில் பல பிரச்சனைகள்; ஒரு ஆறு, கண்மாய் என்றும் ஒன்றையும் காணோம்; அவை எல்லாவற்றையும் காக்கா தூக்கிக் கொண்டு போய் விட்டதாமே; தாய்மொழிக்குக் கடும் சோதனை; எங்கும் இந்தி தான் தலையெடுத்து நிற்கிறது; நீட் தேர்வுகள் வேறு தலை நீட்டுகிறது; ……. நீண்ட பட்டியல்.

 இத்தனைக்கும் கவலைப்படணுமோன்னு நினைக்கிறப்போ… அட போப்பா .. உனக்குத்தான் வயசாயிருச்சில்ல … எத்தனை நாளைக்கு? பேசாம இருப்பியான்னு ஒரு வயசான வாய்ஸில் ஒரு சத்தம் உள்ளேயிருந்து வருது. 


முந்தியெல்லாம் ஆங்கில இந்துப் பத்திரிகை எடுத்தால் ஒண்ணு ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும். இப்போவெல்லாம் ஒரே ஸ்கேன் தான். என்னத்தப் படிச்சி என்ன பண்ண? வட கொரியா பாத்து, ட்ரம்ப் பார்த்து பயந்தாலும் எல்லாமே ’டேக்கிட் ஈசி’ பாலிசி தான். பொழுது போகுது.

 ஆனாலும் வயசான ஆளுகன்னா எப்போதும் ஏதாவது ஒண்ணைப் பத்தி பிரலாபம் பண்ணிக்கிட்டே இருப்பாங்களாமே … எனக்கும் பிரலாபம் பண்ண ஒரு பெரிய பட்டியல் இருக்கு. அத ஆரம்பிக்கலாம்னு நினைக்கிறேன் …… 


ஆனாலும் ஒரு சின்ன ஆறுதல்.

ஒரு காலத்தில் ப்ளாக் ஒழுங்காக எழுதும் காலத்தில் நம்ம ஊர் தமிழ் சினிமா பற்றி நிறைய கவலைப்பட்டதுண்டு. காதலைத் தவிர வேறு எதுவும் ஏன் நம் சினிமாவில் வருவதே இல்லை. வேறு வேறு genres-ல் ஏன் படம் வருவதில்லை. ஏன் படம் இரண்டே கால் மணி நேரம் ஓடணும். கட்டாயம் பாட்டுகள் வேணுமா? ……. இப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் சமீபமாக வரும் படங்கள் நிறைய வித்தியாச வித்தியாசமாக வருகின்றன. ’செட்’ போட்டு எடுத்த படங்களை வித்தியாசமாக இயற்கைச் சூழலோடு ’16 வயதினிலே’ படம் எடுத்து ஒரு மாற்றத்தைப் பாரதிராஜா கொண்டு வந்தது போல் இப்போது நான் இந்தக் காலத்திற்கு “பீட்சாவிற்குப் பிறகு” என்ற ஒரு எல்லைக்கோட்டைக் கொண்டு வந்துள்ளேன். அப்படத்தை ஒட்டியும், பின்னும் வந்த பல நல்ல படங்கள் தமிழ் சினிமா மீது ஒரு நல்ல நம்பிக்கையைக் கொண்டு வந்தன.


இதே போல் தமிழ்ச் சமூகத்திலும் நல்ல மாறுதல்கள் நான்கு வந்து விடாதா என்ற ஒரு நம்பிக்கையும் மனதின் ஓரத்தில் சின்ன ஒரு மொட்டாக இருக்கிறது.

மலருமா ….?
 கடவுளுக்கே வெளிச்சம் !

 பிரலாபம் 1 … இனி வரும்





 *

Monday, April 03, 2017

A CUP AFTER MANY A SLIP





*
முன்கதை ...

27 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே 7.8.92 அன்றே அரசினால் கையெழுத்திடப்பட்ட லே அவுட் உள்ள பகுதியில், approved plots என்பதால் அதிக விலைக்கு வீட்டடி மனைகள் வாங்கினோம். மனைகளை விலை பேசி முடித்த பின், அரசின் ஆணைப்படி பூங்காக்கள் என்று அடையாளம் காட்டப்பட்ட இடங்களை விலை பேசி விற்க முனைந்தனர். குடியிருப்போர் கடந்த 20 ஆண்டுகளாக இதனை எதிர்த்துப் போராடி வந்தோம். 

அந்தக் கதையின் தொடர் இது .....

*
இன்று - 3.4.17 - நடந்தது .....


நாடெல்லாம் சுற்றினோம்.
மாநகராட்சியைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தோம்.
அதிகாரிகளை ஒருவர் பின் ஒருவராகச் சந்தித்தோம்.

ஆண்டுகள் பல கடந்தன.

விடியும் என்று காத்திருந்தோம்.

செடிகள் நட்டோம் ... மரங்களாக வளர்ந்தன.
திட்டங்கள் போட்டோம் .. ஆனால் ஒன்றும் நகரவில்லை.

  


நீதி மன்றங்கள் ஏறினோம்.
சட்டங்கள் எங்கள் பக்கம் நின்றது.
சட்டங்கள் அளித்த நீதி எங்களோடு நின்றது.
ஆயினும் நீதிக்குள் நடப்புகள் அடங்கவில்லை.




புதிய தீர்ப்புகளோடு அதிகார மையத்தை இணைக்க முயன்றோம்.
தடைகள் ... தடுப்புகள் ... சோகங்கள் தான் மிஞ்சின.





எங்கள் ராசி.
எங்கள் நியாயத்தைக் கேட்க மூவர்
துணைப் பொறியாளர்.. மூத்த பொறியாளர் ... ஆணையர்


எங்கள் குரல் அவர்கள் காதில் விழுந்தன.
மூவருக்கும் எங்கள் நியாயம் புரிந்தது.
வாழி நீவீர்.



காவல் துறை காவலுடன் சட்டம் நிறைவேறுகிறது.






இதில் எங்களுக்கு ஒரு பெரும் ஆச்சரியம்.
இந்த மூவரின் தார்மீக ஆவேசம்
எங்களையே கதி கலங்க வைத்தது.

மகிழ்ச்சியில் மக்கள்



சட்டம் கை கொடுக்க,
அதிகாரம் இடம் கொடுக்க,
காவல் படையின் உதவியோடு
இன்று
எங்கள் பூங்கா எங்கள் கண்முன் மலர்கிறது.
வேலையில் தீவிரம்

      துணைப் பொறியாளர்  திரு. மணியன்





முழு உதவியைத் தந்த துணைப் பொறியாளர்












இனியும் தடங்கல் ஏதும் வாராது என்ற துணிவில் நிற்கிறோம்.
எங்கள் எல்லோர் கனவுகளிலும் வளர்ந்த பூங்கா
இனி
நிஜமாகவே எங்கள் கண்முன் உருப்பெருகிறது.







பூங்காவை மீட்ட இரு சிங்கங்கள்




பி.கு. 

இறுதியாக எங்களுக்காக வாதாடிய எங்கள் அன்புக்கும் நன்றிக்கும் உரியவரான வக்கீலய்யா அவர்களுக்கு எங்கள் நன்றி.  (அவர் உத்தரவு கிடைத்தால் அவர் பெயரையும் பகிர்கிறேன்.) 

எங்கள் பூங்காவைப் பார்க்க மூத்த பொறியாளரும், ஆணையரும் வருவார்கள் என்ற செய்தி  வந்தது. அவர்கள் இருவரையும் ’பொட்டிக்குள்’ அடைத்துவிட ஆவலுடன் இருந்தேன். வரவில்லை இன்று. வரும்போது அடைத்து விடுவேன்!!!



*

Monday, March 27, 2017

ஆவியில் வந்த என் ஆசை ...3




***
ஆவியில் வந்த என் ஆசை ...1  

ஆவியில் வந்த என் ஆசை ... 2  

***



           
ஆவியின் ”ஆசைஎன்ற ஒரு தொடர் நிகழ்வுக்கு என் பெயரையும் கொடுத்திருந்தேன். எல்லாம் ஒரு சின்ன ஆசை தான். நம் பக்கம் “சீட்டுவிழுந்து விடாதா என்ற ஒரு  நப்பாசை. ஆனால் நப்பாசை நடந்தே விட்டது. ஓவியர் மருது மிகவும் பெரிய மனது வைத்து, தன் சுறுசுறுப்பான நேரத்தில் எனக்கும் நேரம் ஒதுக்கினார். அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.


***


 
என் நல்லூழ் ...  இந்நிகழ்விற்குப் பொறுப்பாளராக இருந்தவரின் பெயர் கொஞ்சம் முகநூலில் எனக்குப் பரிச்சயமான பெயர் - பரிசல்காரன் கிருஷ்ணா. அவரோடு உடன் வந்தவர் ஆவியின் தலைமைப் புகைப்படக்காரர் - கே.ராஜசேகரன். இவரைப் பற்றியும், அவரின் ஒரு புகைப்படம் ஒன்றைப் பற்றியும் தெரியும் – பின்னால் சொல்கிறேன் அதைப் பற்றி.  அவரோடு  காணொளிப் பொறுப்பாளராக இன்னொரு இளைஞர்- நாகமணி – வந்திருந்தார். நாங்கள் நால்வரும் மருது அவர்களின் வீட்டிற்குச் சென்றோம்.




ஓவியர் எனது கல்லூரிக்கு ஒரு முறை வந்த போது அந்த நாள் முழுவதும் அவரோடு இருந்திருக்கிறேன். அது பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்தது. என்னை அவர் வீட்டில் பார்த்ததும் என் முகம் நினைவுக்கு வந்ததாகச் சொன்னார்.

இனிய முகம் ஓவியருக்கு. பேச்சிலும் இனிமை. புகழ் பெற்ற மனிதர்களைப் பார்க்கப் போகும் போது பல சமயங்களில் அவர்கள் நம்மிடமிருந்து மிகவும் விலகியே இருப்பது வழக்கம் தான். ஆனால் ஓவியரிடம் அந்த குணம் சிறிதும் இல்லை. நல்ல விருந்தோம்பல். எங்களோடு சமதையாக அமர்ந்து பலவற்றைப் பற்றிப் பேசினார்.

ஒரு ஓவியராக அவரது  professional work (!!)  அவர் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே ஆரம்பித்து விட்டது என்றார்.  இந்தி திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டத்தில் அவர் பெரிய சுவர்களில் பிரம்மாண்டமாக, பெரிய படங்கள் வரைய கிடைத்த வாய்ப்புகள் பற்றிப் பேசினார். அதனால்  ஓவியத்தில் ”space" பற்றிய அனுபவம் அந்த சிறிய வயதிலேயே கிடைத்தது பற்றிக் கூறினார்.  இந்தி திணிப்பு எதிர்ப்பு பற்றிக் கூறியதும் நானும் அந்தப் போராட்டத்தில் என் பங்கைப் பற்றிக் கூற ஆரம்பித்தேன்.

அடுத்து அவர் சிறு வயது முதல் அவர் தந்தையோடு ரீகல் தியேட்டரில் ஆங்கிலப்படங்கள் ஆரம்பித்ததைக் கூறினார். நானும் விடுவேனா .... எப்படி வீட்டில் படிக்கப் போவதாகச் சொல்லி ஆங்கிலப்படங்கள் பார்க்க ஆரம்பித்த என் வரலாற்றை எடுத்து விட்டேன்! அந்த தியேட்டருக்கு என்றே ஒரு தனி நாகரிகம் இருந்தது. ஏனைய தியேட்டர்களில் காணும் அசுத்தமான பழக்கங்கள் இங்கே நடக்காது. எப்படி அங்கு வரும் மக்கள் அப்படி ஒரு நனி நாகரிகத்தைக் கடைப்பிடித்தார்கள் என்பது இன்று வரை ஒரு அதிசயமே! வரும் மக்களும் கோலிவுட்டின் வரலாறும், ஆங்கிலப்படங்களின் இயக்குனர்கள், நடிகர்கள் என்று பெரும் பட்டியல்களை அள்ளித் தெளிப்பது இன்னொரு அதிசயம். இதில் பலரும் அதிகம் படித்திராத மக்கள் தான். அந்தத் தியேட்டரின் மகிமை பற்றிப் பேசினோம்.

ஒரு மணி நேரம் ஓடி விட்டிருந்தது. பேசிய சுவாரசியத்தில் அந்த நேரம் போனதே தெரியவில்லை. படம் வரையலாமா என்றார். நிலத்திலிருந்து சில இஞ்சுகள் மேலெழும்பியது போல் நான் உணர்ந்தேன். அந்த அனுபவம் எப்படியிருக்குமென மனதிற்குள் பல கேள்விகள். லைட்டிங்க் செய்ய வேண்டுமென்றார். ஆவி மக்கள் தயாராக வந்திருந்தார்கள். ஒரு லைட்டை என் முகம் நோக்கி வைத்தார்கள். ஒளிவெள்ளத்தில் நான். அப்போதே அரைகுறை நினைவு என்னிடமிருந்து கழன்று போனது போன்று இருந்தது. ஒரு மேஜையின் பாதிப் பரப்பில் பல தூரிகைகள், பல விதப் பேனாக்கள் .. அதில் சிலவற்றோடு என் எதிரில் அமர்ந்தார். என்னை அவருக்கெதிராக வசதியாக உட்கார வைத்து வரைய ஆரம்பித்தார். அவர் தலைக்குப் பின்னால் சுவற்றில் ஒரு கடிகாரம் இருந்தது. கடிகாரத்தின்பெரிய முள் ஏழாம் எண்ணில் இருந்தது. நல்ல பிள்ளையாக, தலையை ஆட்டாமல் என் பெரிய தொந்தியோடு  பிடித்து வைத்த பிள்ளையாராக  அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். பெரிய முள் பதினொன்றைத் தொடுவதற்குள் படம் வரைந்து முடித்து விட்டார்.
 


படம் முடிந்ததும் பேச்சு ஓவியக்கலை பற்றியதாக மாறியது. தனது படங்கள் பலவற்றை எங்களுக்குக் காண்பித்தார். நால்வருக்கும் அதுவே பெரும் விருந்தாக இருந்தது.    தன் அயல் நாட்டு அனுபவங்கள், அங்கு மறைந்த ஓவியர்களுக்கு அவர்கள் தரும் மரியாதை ... அதன் பின் கணினி வைத்து ஓவியம் வரையும் தற்கால முன்னேற்றம், இந்த முன்னேற்றத்திற்கு அவர் முன்பே எடுத்த முயற்சிகள் என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.
 
திடீரென்று என்னை வேறு ஒரு கோணத்தில் அமர்த்தி, அதற்கும் ஒளி அமைப்பு கொடுத்தார். ஆனாலும் ஒளி போதுமான அளவில் இல்லை என்றார். இந்த இரண்டாம் படம் வரைய அனேகமாக நான்கு நிமிடங்கள் மட்டுமே எடுத்தார். படத்தை என்னிடம் கொடுத்தார்.நோ்த்தியான வெகு சில கோடுகளுக்கு நடுவே நான் இருந்தேன். மனதில் உடனே தோன்றிய சொல் “MAGIC". முதல் படத்தை விட இது எனக்குப் பிடித்தது. அவரிடம் இந்தப் படம் ஒரு “MAGIC" என்றேன். மகிழ்ச்சியோடு பெரிதாகச் சிரித்தார்.

அதன் பின்னும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். கம்பன் வீட்டுக் கட்டுத் தறி போல் அவரது படங்களில் உள்ள சிறு கிறுக்கல்கள் கூட அழகாக இருக்கிறது என்று நானும் பரிசல்காரனும் அவரிடம் சொன்னோம்.
 
மூன்று மணி நேரத்தை எங்களுக்காகச் செலவிட்டார். நிச்சயமாக அது அவர் ஆவியோடு கொண்டிருக்கும் நேசத்திற்கு இது ஒரு அடையாளம் என்றே நினைக்கின்றேன். அந்த மணித்துளிகள் மிகவும் பயனுள்ளதாகவும், நிறைய அனுபவங்களையும் தந்தன. ஒரு பெரிய ஓவியரோடு இணைக்கு இணையாக அமர்ந்து அளவளாவியது ஆவி தந்த கொடை. வாழி.

ஓவியர் வீட்டை விட்டு வெளிவந்ததும் புகைப்படக் கலைஞர் ராஜசேகரனிடம் ஒரு வேண்டுகோள் வைத்தேன். நான் மருதுவோடு பேசிக்கொண்டிருக்கும்  போது தொடர்ந்து பல படங்கள் எடுத்துத் தள்ளினார். ஒவியர் வரைந்த படங்கள் போலவே இன்னொரு புகைப்பட ஓவியர் எடுத்த படங்களும் கிடைத்தால் நலமே என்று எண்ணிக் கேட்டேன். அவர் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் எல்லா படங்களையும் கொடுப்பதாகச் சொன்னார்.
 
அவரின் படங்களை நான் கேட்டுப் பெற ஒரு காரணம் இருந்தது.  மிகப்பல ஆண்டுகளுக்கு முன்  மதுரை சட்டக்கல்லூரி மாணவனாக இருக்கும் போது ஆவியின் மாணவ புகைப்படக்காரராக இருந்தார். அப்போது அவர் எடுத்த ஒரு படம் என் மனதில் இன்னும் தேங்கி நின்று விட்டது. சீவலப்பேரி பாண்டி என்ற ஒரு தொடரை ’செளபாஎன்ற எங்கள் கல்லூரி மாணவ நண்பன் ஜூனியர் விகடனில் எழுதி, அது வெளியாகி, பின்னாளில் திரைப்படமாகவும் வெளி வந்தது. அதில் இறுதி அத்தியாயங்களில் சீவலப்பேரி பாண்டியன் காவல்துறையினர் ஒருவரின் தலையைத் தனியாகச் சீவி வெட்டியதாக வரும்.


 

இதனை மிக அழகாகப் கொடூரமாகப் புகைப்படத்தில் ராஜசேகரன் காண்பித்திருப்பார்.  ஒரு குழியை வெட்டி, ஆளை உள்ளே இறக்கி, பாதுகாப்பிற்கு வாழை மட்டைகள் கொடுத்து எடுத்த படம். தரையில் தலை ஒன்று தனியாக உருண்டு கிடக்கும். படமே பார்க்க பயங்கரமாக இருக்கும். அந்தப் படம் வந்த போது அதைப் பற்றி நண்பர்களோடு பேசியிருந்திருக்கிறோம். அதன்பின் அவர் ஆவியில் வேலைக்குச் சேர்ந்த பிறகு அவர் எடுத்த படங்களை சிரத்தை எடுத்து பார்க்கும் பழக்கம் தொற்றிக் கொண்டது. அன்று  Portrait எடுப்பதற்கு வசதியான இடத்தில் அவர் எடுக்கும் படங்கள் கிடைத்தால் நல்லதே என்று ஆசைப்பட்டேன். அன்று என் ‘ஆசைகள்’ எல்லாமே நிறைவேறும் என்ற ‘விதி  இருந்திருக்கும் போலும். அவரிடம் என் ஆசையைச் சொன்னேன். அவர்படங்களை எந்தவித மறுப்பின்றி கொடுத்துதவினார். நன்றி.


என்னை யூ ட்யூபில் காணொளியாகக் காண்பிக்க என்னைச் சுருள்  படமெடுத்த நாகமணிக்கும் மிக்க நன்றி. (என்னதொப்பையை மறைக்க நாகமணி ‘ஏதாவதுசெஞ்சிருக்கலாமோவென நானே என்னைக் காணொளியில் பார்க்கும் போது தோன்றியது!)   




















 *

Friday, March 24, 2017

ஆவியில் வந்த என் ஆசை .. 2







*


//என் ஆசை ... எனக்கு ஆ.வி. “இறவாமை”யைத் தர வேண்டும். கடினமோ? உங்களுக்கு அது எளிது தான் என்று நினைக்கின்றேன்.

எனக்குப் பிடித்த ஓவியர் மருது அவர்கள் என்னை நேரில் பார்த்துப் படம் வரைந்தால் - பெரிய படமல்ல, 1.5’ x 2’ போதும்! – பரம்பரையாக என்றும் பேணுவோம். நான் உங்களிடம் கேட்கும் இறவாமை அதுவே ... //

இது நான் ஆவிக்கு எழுதிய ‘ஆசை மனு’!


 ஆசையை நிறைவேற்றிய ஆவிக்கும், பொறுப்போடு இதனை ஏற்று நடத்திய பரிசல்காரன் கிருஷ்ணாவுக்கும், ஆவியின் முதன்மை புகைப்படக்காரர் கே. ராஜசேகரன் இருவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றியும், பாராட்டும்.




 *




 * *